این گزارش با بررسی جامع برنامه هفتم پیشرفت ایران و برنامه پانزدهم توسعه چین، دو رویکرد متفاوت به برنامه‌ریزی توسعه را مقایسه می‌کند. نتیجه اصلی مطالعه آن است که تفاوت بنیادی دو برنامه بیش از آنکه در موضوعات مورد توجه باشد، در منطق سازمان‌دهی سیاست‌ها است. برنامه هفتم ایران در تبدیل اهداف توسعه‌ای به اهداف کمی، احکام قانونی، تعیین دستگاه مسئول و سازوکارهای گزارش‌دهی صراحت بیشتری دارد؛ در مقابل، برنامه چین سیاست‌های رشد، سرمایه‌گذاری، صنعت، فناوری، توسعه منطقه‌ای، رفاه، محیط‌زیست و امنیت را در زنجیره‌های به‌هم‌پیوسته‌تر و در قالب نظامی چندسطحی سازمان می‌دهد.
مطالعه نشان می‌دهد تجربه چین نباید به‌صورت مستقیم الگوبرداری شود، بلکه برخی اصول طراحی سیاست می‌تواند برای ایران قابل بررسی باشد؛ از جمله تشخیص روشن‌تر محیط توسعه، محدودکردن مأموریت‌های ملی، پیوند دقیق‌تر اهداف و منابع، مدیریت تمام‌چرخه پروژه‌ها، ارزیابی میان‌دوره‌ای و تقویت انسجام میان سیاست‌های بخشی. در زمینه روابط ایران و چین نیز گزارش میان «ظرفیت بالقوه»، «فرصت قابل تحقق» و «پروژه آماده اجرا» تمایز می‌گذارد و تأکید می‌کند همکاری اقتصادی باید از تفاهم‌نامه‌های کلی به سمت امکان‌سنجی، طراحی مالی و قراردادی و آماده‌سازی پروژه‌های مشخص حرکت کند.

This report provides a systematic comparison of Iran’s Seventh Five-Year Progress Plan and China’s Fifteenth Five-Year Plan for National Economic and Social Development. Its central finding is that the fundamental difference lies not primarily in the range of policy areas covered, but in the logic through which policies are organized. Iran’s plan is more explicit in translating development objectives into quantitative targets, legal obligations, designated responsible bodies and formal reporting requirements. China’s plan, by contrast, places greater emphasis on linking growth, investment, industry, technology, regional development, welfare, environmental policy and security within integrated and multi-level policy frameworks.
The report does not advocate directly transplanting China’s planning model to Iran. Instead, it identifies potentially useful policy-design principles, including clearer diagnosis of the development environment, stronger links between objectives and resources, full-cycle project management, greater policy coherence and more effective mid-term evaluation. Regarding Iran–China cooperation, the study distinguishes between potential areas of alignment, realizable opportunities and implementation-ready projects, emphasizing that cooperation should move beyond broad memoranda toward feasibility assessment, financing and contractual design, risk allocation and professionally prepared projects.