گزارش حاضر به بررسی جایگاه ایران در شاخص عملکرد لجستیک ۲.۰ (LPI 2.0) بانک جهانی می‌پردازد؛ شاخصی که نسل جدید ارزیابی عملکرد لجستیکی کشورها محسوب می‌شود و بر پایه داده‌های واقعی ردیابی محموله‌ها در حمل‌ونقل دریایی، هوایی و پستی طراحی شده است. این شاخص، میزان اتصال کشورها به شبکه تجارت جهانی، سرعت جریان کالا و کارایی زنجیره‌های تأمین را اندازه‌گیری می‌کند و در سال‌های اخیر به یکی از ابزارهای مهم تحلیل تاب‌آوری اقتصادی و رقابت‌پذیری تجاری تبدیل شده است.
این گزارش ضمن معرفی ساختار و منطق شاخص LPI 2.0، روندهای جهانی لجستیک و الگوهای موفق در حوزه اتصال و کارایی زنجیره تأمین را بررسی کرده و جایگاه ایران را در شاخص‌های مختلف با کشورهای منطقه و اقتصادهای پیشرو مقایسه می‌کند. یافته‌های گزارش نشان می‌دهد که ایران در حوزه اتصال مستقیم دریایی، هوایی و پستی و همچنین در شاخص‌های زمانی مرتبط با ترخیص و تحویل کالا، با فاصله قابل توجهی نسبت به هاب‌های منطقه‌ای مواجه است؛ مسئله‌ای که در شرایط تحریم، تنش‌های ژئوپلیتیکی و اختلالات زنجیره تأمین، آثار مستقیمی بر هزینه تجارت، سرعت جریان کالا و رقابت‌پذیری اقتصاد کشور دارد.
در ادامه، گزارش تلاش می‌کند بر پایه داده‌های LPI 2.0، چارچوبی برای اولویت‌بندی اصلاحات سیاستی در حوزه‌هایی مانند دیجیتالی‌سازی فرآیندهای گمرکی، توسعه کریدورهای منطقه‌ای، بهبود عملکرد بنادر و فرودگاه‌ها و تقویت حکمرانی لجستیکی ارائه دهد

This report examines Iran’s position in the World Bank’s Logistics Performance Index 2.0 (LPI 2.0), the new generation of logistics performance assessment designed on the basis of real shipment tracking data across maritime, air cargo, and postal transportation networks. The index measures countries’ connectivity to global trade networks, the speed of cargo flows, and the efficiency of supply chains, and has increasingly become an important tool for assessing economic resilience and trade competitiveness.
The report introduces the structure and conceptual framework of LPI 2.0, reviews major global logistics trends and successful international patterns in connectivity and supply chain efficiency, and compares Iran’s performance with regional economies and leading global logistics hubs. The findings indicate that Iran faces significant gaps in direct maritime, air cargo, and postal connectivity, as well as in time-related indicators associated with customs clearance and cargo delivery. Under conditions of sanctions, geopolitical tensions, and supply chain disruptions, these limitations directly affect trade costs, the flow of goods, and the overall competitiveness of the Iranian economy.
Based on the findings of LPI 2.0, the report further outlines a framework for prioritizing policy reforms in areas such as customs digitalization, regional corridor development, improvement of port and airport performance, and strengthening logistics governance.