این گزارش با ارزیابی ساختار، ظرفیت و عملکرد راه‌آهن پاکستان، امکان توسعه همکاری‌های ریلی میان ایران و پاکستان را از منظر تجاری، زیرساختی و عملیاتی بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد پاکستان از شبکه ریلی گسترده و اتصال به بنادر و مراکز عمده اقتصادی برخوردار است، اما ظرفیت و کیفیت شبکه به‌شدت در محور اصلی این کشور متمرکز شده و خطوط غربی و منتهی به بلوچستان و مرز ایران با محدودیت‌های بیشتری مواجه‌اند. در سال مالی ۲۰۲۵-۲۰۲۴، راه‌آهن پاکستان حدود ۷.۷۵ میلیون تن بار حمل کرده، در حالی که سهم ریل از بازار حمل بار این کشور همچنان کمتر از ۲ درصد بوده است.
اتصال ریلی ایران و پاکستان از نظر فیزیکی برقرار است، اما محدودیت‌های محور سیبی–کویته و کویته–تفتان، تفاوت عرض خطوط دو کشور و ضرورت انتقال بار در زاهدان، کمبود بار پایدار و برگشتی، محدودیت ناوگان، تشریفات مرزی و نبود مدیریت یکپارچه کریدور مانع تبدیل آن به یک خدمت تجاری منظم و قابل پیش‌بینی شده‌اند. گزارش پیشنهاد می‌کند توسعه این مسیر به‌صورت مرحله‌ای انجام شود: ابتدا یک پایلوت واقعی رفت‌وبرگشت برای سنجش زمان، هزینه و گلوگاه‌ها اجرا شود؛ سپس بر اساس نتایج آن، سرمایه‌گذاری‌های هدفمند و ایجاد سرویس دوجانبه برنامه‌دار صورت گیرد و در افق بلندمدت، پس از تثبیت مسیر ایران–پاکستان، توسعه آن در قالب کریدور منطقه‌ای اسلام‌آباد–تهران–استانبول دنبال شود.

This report assesses the structure, capacity and performance of Pakistan’s railway network and examines its implications for expanding rail cooperation between Iran and Pakistan. Pakistan possesses an extensive railway network connecting major economic centres and seaports; however, infrastructure quality and operational capacity are heavily concentrated along the country’s main corridor, while western routes toward Balochistan and the Iranian border face greater infrastructure and operational constraints. In FY2024–25, Pakistan Railways carried approximately 7.75 million tonnes of freight, while rail still accounted for less than 2% of the country’s freight transport market.
Although a physical rail connection between Iran and Pakistan already exists, its development into a regular commercial service is constrained by infrastructure bottlenecks on the Sibi–Quetta and Quetta–Taftan routes, the break of gauge between the two railway systems and cargo transfer requirements at Zahedan, as well as insufficient regular and return cargo, rolling-stock constraints, border procedures and the absence of integrated corridor management. The report therefore recommends a phased approach: beginning with a real round-trip pilot service to measure time, costs and operational bottlenecks; moving toward targeted infrastructure improvements and a scheduled bilateral service; and, ultimately, integrating the corridor into a reliable regional Islamabad–Tehran–Istanbul rail service once the Iran–Pakistan segment has demonstrated sustainable performance.