صنعت پتروشیمی ایران در پایان سال ۱۴۰۳، با تکیه بر ظرفیت اسمی ۹۶.۶ میلیون تن و جایگاه دوم منطقه‌ای در محصولات پایه، نقشی بی‌بدیل در تأمین ۲۵ تا ۳۰ درصد از صادرات غیرنفتی کشور ایفا می‌کرد. با این حال، این ستون اقتصاد ملی از یک شکاف ساختاری رنج می‌برد: ۶۹ درصد از ۲۱.۱ میلیون تن عدم‌تولید سالانه، نه ناشی از فرسودگی تجهیزات، که معلول کمبود مزمن خوراک گازی بود. در چنین بستری، حملات هدفمند نیمه فروردین ۱۴۰۵ به سه مجتمع یوتیلیتی متمرکز در عسلویه و ماهشهر، نه یک آسیب پراکنده، بلکه اختلال وسیع در سیستم مرکزی صنعت بود. با از کار افتادن تأسیساتی که ۳,۱۲۹ مگاوات برق و ۵,۷۸۳ تن بخار در ساعت تولید می‌کردند، ۷۵ درصد از ظرفیت اسمی کشور بدون آنکه حتی یک راکتور تخریب شود، از مدار خارج گردید. این گزارش، با اتکا به داده‌های رسمی کتاب سال ۱۴۰۳ شرکت ملی صنایع پتروشیمی و تحلیل زنجیره ارزش، به واکاوی عمق این «تعطیلی خاموش» و مسیرهای محتمل بازگشت به تولید می‌پردازد.